 |
Outback |
 |
Goedendag skippys aller landen,
Ons outback avontuur zit er al weer bijna op en het waren 3 magische dagen in het noordelijke terretorium van Australië. 3 dagen waarin het kwik niet onder 28 graden is geweest zelfs niet 's nachts!. En op zijn warmst was het 42 graden. We hebben veel gelopen, geklauterd en gezien. De zonsopgangen, zonsondergangen en sterrehemels alleen al maken dit deel van Australië voor mij een favoriet. De warmte is soms erg beklemmend en gevaarlijk, maar omdat het niet vochtig is is het geen probleem.
We rijden momenteel weer terug naar Alice en om het half uur gaan we even een beetje van de weg af om plaats te maken voor een 'road train'. Een vrachtwagenkombinatie met 3 gigantische trailers. Aangezien er op deze weg geen snelheidslimiet is (omdat het toch niet mogelijk is om die te controleren) denderd zo'n vrachtwagen-trein met duizelingwekkende snelheid langs ons dwars door dit bizarre continent. Alice is een leuk stadje dat een ietwat geisoleerd bestaan lijd. Het dichtsbijzijnde dorp ligt op 240 km, en Darwin de eerste stad ligt op 1500 km. Bizar...
Zaterdag 10 feb
6 uur rijden van Alice Springs ligt een rots. Een rode rots (ik vind dat 'ie er meer bruinig uitziet maar dat terzijde) die wereldberoemd is. Zo beroemd dat hij twee namen heeft Uluru en Ayers Rock. Waarbij de eerste de langst gebruikte is en de tweede de meest bekende. Sinds 1984 is de rots teruggegeven aan de aboriginals en is het stadje dat er aan de voet was neergelegd voor de touristen verplaatst. Het was een belangrijke eerste stap van de 'blanken' in het helingsproces met de oorspronkelijke bewoners.
Uluru neemt een belangrijke plek in in het leven en geloof van de lokale stammen. Zij weten van elke gat, scheur of ronding een verhaal uit de Tjukurpe of droomtijd zoals hun creatietijd heet. Uluru is dus niet alleen maar een geweide plaats voor ceremonies maar een plaats vol verhalen die belangrijk en meestal geheim zijn. Voor ons is Uluru een magische plek die door de aboriginalverhalen nog mooier wordt.
Saskia wilde onderweg even van transportmiddel veranderen, maar kwam toch maar snel terug toen ze lichtelijk zeeziek werd van een galloperende drommedaris. Ik had in Egypte een nog al pijnlijke ervaring opgedaan met zo'n woestijnschip die me alleen al bij de gedachte daarin een pijnlijk gevoel in mijn edele delen geeft. Dus ik hoefde niet zo nodig mee...
Toen we tegen de middag waren aangekomen in ons bushcamp werd er gezamelijk lunch gemaakt waarna we richting een andere rotsformatie gingen genaamd de Olga's of Kata Tjuta. De rotsen zijn hier zo rood doordat ze aan het roesten zijn. Door een kloof in de Kata Tjuta hoor je de wind gieren en grommen. Na een uur wandelen langs de berg in de schroeiende zon gingen we op weg naar Uluru waar we eerst een aantal heilige plaatsen bezochten en meer uitleg kregen over de verhalen rond de berg. Tegen de avond reden we naar een perfecte plek om Ayers Rock in al zijn glorie te zien 'gloeien'. De lucht en wolken achter ons waren een spectakel op zich. Na de zonsondergang reden we terug naar ons bushkamp waar de barbi werd aangezwengeld voor ons avondeten; geroosterde kangaroo met hagedis in een sprinkhaansausje en wat Australische kwaliteitswijn uit een pak. Mmmm. Na de hele dag in de zon te hebben gewandeld sloeg de wijn nog al erg hard in bij mij. Toen ik was gaan liggen in ons tentje moest ik nog even wat lozen, ik stond op en liep naar buiten. Plots voelde ik me heelemaal draaierig worden, en ik ging even op de grond zitten.... Anderhalf uur later werd ik wakker en dacht bij mezelf : 'misschien is het een goed idee om toch maar weer in de tent te gaan slapen'. Aangezien er nogal wat dodelijk gevaarlijk spul hier in de woestijn rondloopt en ik de dingo's vlakbij al hoorde huilen leek dat me inderdaad het verstandigst.
Zondag 11 feb
Om 4.30 was het weer tijd om op te staan en ik voelde me natuurlijk goed uitgerust! Gelukkig gingen we alleen maar een 4 uur durende wandeling om Uluru maken. Je kon ook gaan klimmen, maar de combinatie van mijn eigen onstabiele gevoel en het feit dat de aboriginals liever niet willen dat je erop klimt maakten dit een eenvoudige keuze. De wandeling er om heen terwijl de zon als een fonkelende parel aan de horizon opkwam was werkelijk prachtig (op een vervelend kloppend gevoel in mijn hoofd na).
En 's middag werd het al weer tijd om naar ons volgende kamp te rijden, het was een kort 5 uur ritje door het woeste land. 's Avonds kookte Rob onze 'bushtuckerman' ons een heerlijk maal op het open vuur. Onderweg waren we nog gestopt om brandhout te sprokkelen. Iedereen kwam met takken aan die allemaal werden afgekeurd omdat ze te klein waren. Ik moest natuurlijk even bewijzen dat mijn gemis aan scoutingopleiding niet voor niets was geweest. Ik zocht een boom uit die niet meer zo stevig uitzag, en ik liet ak mijn jeugdige vandalen streken los op de boom. De boom gaf na enige tijd het gevecht op en werd met wortel en al uit de grond getrokken. Ik gromde als een neanthertaler van voldoening en sleepte de boom mee door het bos naar de bus. Vol met schrammen, builen, aarde, buiten adem en een zweetlucht van tien dode karpers sleepte ik mijn buit mee en liet hem aan Rob zien. Rob zij vervolgens dat 'ie te groot was en stuurde me terug de bush in...! *¥#&'
Na het eten zaten we nog tot diep in de nacht rond het vuur sterke verhalen te vertellen en bier te drinken. Wat kan een man zich nog meer wensen. Howr howr.
Maandag 12 feb
Om 4.30 uur stond er weer iemand aan ons bed te roepen dat we moesten opstaan. Ik moest me inhouden anders zouden er gewonden gaan vallen en kwam met veel gegrom uit de tent. Deze keer gingen we wandelen en zwemmen in Kings Canyon, zoals jullie wellicht begrepen een rotsvallei. Ook hier was het ochtendgloren toch weer zeer de moeite waard. Eerst 3 uur bergop om de canyon te beklimmen en van het uitzicht te genieten. Daarna weer een stuk omlaag om in de vallei uit te komen waar een deel prachtig groen was en vol stond met zeldzame Cycades. Eens bestond het oerlandschap op aarde voornamelijk uit grote varens en cycades, maar de begroeing werd later echter overgenomen door andere soorten planten. Tussen al deze planten in lag een klein meertje(toepasselijk gelegen in de 'garden of Eden') waar we heerlijk verkoeling in zochten. Na onze zwempartij was het al weer tijd om terug te lopen naar ons 4wd busje om de lange weg terug naar Alice Springs te ondernemen. Op de terugweg moest Saskia nog even heel gevaarlijk aan een klif gaan hangen ;-) je weet hoe ze is!!
Onderweg stopte we een aantal keren en de laatste keer stopte we bij Jims Place. Jim was een aardige kerel met een baard en een dingo als huisdier. Telkens als er iemand op de piano begon te spelen in Jims Place begon de dingo mee te huilen op de muziek. Een fijn stel, je kent ze wel.
Tegen het avondgloren kwamen we terug in Alice Springs, doodop maar intens gelukkig.
Dinsdag 13 feb
'All aboard for the Ghan'. We zouden deze legendarische trein ingaan om er 32 uur later en 2358 km verder weer uit te komen in Melbourne. Eindeloze vlaktes en heuvels rolde aan ons voorbij, terwijl de lange trein richting Melbourne sukkelde. Het uitzicht en de stoelen zijn stukken beter dan vanuit het vliegtuig en een trein is ook een stuk romantischer.
Zo schudden we zachtjes richting Adelaide en vervolgens naar Melbourne om de dag erna Australië al weer veel te snel te verlaten.
Ons zevende land alweer, Thailand wacht op ons...
We groeten jullie vanuit ons treintje en tot gauw maar weer.
| |
 |
|
Het laatste nieuws |
|
Voeg een reactie toe
Voeg een tip toe
Mail ons onderweg
|
