 |
Kiki en Bert |
 |
Gegroet aan u allen,
Ha, ha, ha (maniacal laughter). Zitten jullie nou nog in de sneeuw te ploeteren en hopend op warmere tijden? Elke ochtend vroeg op, hard werken en geen vrije tijd? Vragen jullie ook af waarom het leven zo zwaar en eentonig is? Nou ik niet...
We liggen lekker met zijn tweeen
in de zon en voor ons ligt een heerlijk zwembad helemaal voor ons alleen. Dadelijk nog een stevig robbertje tennis of even oefenen met putten op de green terwijl de hulp het eten voor vanavond bereid. Al jaloers? goed zo! We hebben onderdak gekregen van de meer dan gastvrije tante en oom van mijn zwager die even buiten Bangkok in een penthouse woont dat uitkijkt over de rivier. Met Brabantse open armen werden we ontvangen en er werd op aangedrongen om ons thuis te voelen. En ook hier kon ons geluk weer niet op, zulke vriendelijke mensen, zo'n prachtige en luxuese omgeving, zulk lekker eten... waar hebben we dat toch allemaal aan te danken?
Donderdag 28 feb
Voor de laatste keer tijdens onze reis maken we een lange busreis. 6 uur om weer terug te komen in Bangkok, en vervolgens door een enorme drukte heen worstelen om bij de businfomatie uit te komen. Gebroken Thais en gebroken Engels vliegt door de lucht." Bus 9? Ja, nee, Bus 134 en dan bus 63,114. Hoezo komma? 63-114 of 63 of 114". Bus in, bus uit, wachten, wachten, en dan eindelijk verschijnt de bus die we moeten hebben. Stampvol, er hangen letterlijk mensen aan de zijkant van de bus. Na twee vergelijkbare bussen informeren we bij een taxi. Tweevijftig? Hadden we dat nou meteen gedaan! Binnen tien minuten kijken we omhoog naar 'The River Villa', een 20 verdiepingen hoge luxe woontoren. Kiki (de tante van de man mijn mijn zus, oftewel de zus van de moeder van de man van mijn zus, snapt u) wacht ons al op bij de royale entrance. Het apartement is van een luxe voorheen onbekend bij ons, maar gelukkig gevuld met gezellige brabantse sfeer. Met een tikkeltje vlaams van de bezoekende buurvrouw. Tijdens het avondeten krijgen we een aantal Thaise gerechten voorgeschoteld die we nog kende van de kookcursus en ... gehaktballetjes. Dat was ook al weer zo lang geleden dat we die voor het laatst hadden. Heerlijk. Tijdens het diner praate ik er weer (zoals gewoonlijk) driftig op los. Onze gastheer en dame konden er gelukkig tegen... Soezerig van de lekkere wijn doken we ons bedje in en vielen in een diepe slaap.
Vrijdag 1 maart
Heerlijk uitgerust en ontbeten maakte we driftig plannen voor de dag, we gingen naar beneden en toen we buiten stonden sloeg de klamme deken van warmte over ons heen. We
namen nog twee passen en draaide ons om terug naar de lift en naar boven. Vlug de zwemkleding aan en weer naar beneden waar we de gehele middag doorbrachten zwemmend in 'onze' pool.
Zaterdag 2 maart
Goed uitgerust namen we al weer afscheid van Kiki en Bert om de stad voor het strand weer te verwisselen. De taxichauffeur was een oud kereltje in een oude bak. Op de tolweg vermoedde we al dat er iets mis was toen hij de richting moest vragen. Na de vierde keer te zijn uitgestapt begonnen we radeloos te worden. Zouden we er ooit nog komen. Plots reden we er langs... en nog had de taxichauffeur het niet gezien! Druk gebarend en roepend snapte hij het drie strat verder eindelijk en draaide om. Hopelijk begrijpen jullie dat we niet bereid waren het enorme bedrag op de meter te betalen. Een omstander vertaalde onze grieven en de taxichauffeur droop af. Sas deed haar uiterste best om kalm te blijven, haalde haar Australische 'no worry beads' zelfs uit om weer tot bedaren te komen.
's Middags kwamen we aan in Rayong, uit de lonely planet gekozen. De lonely planet vond Rayon maar niets en dus gokte we er op dat dat weinig toeristen zou betekenen. En jawel hoor, geen toerist in mijlen te ontdekken. Op de lokale markt werden we aangekeken of we van mars kwamen, dus dat is een waardevolle tip. Koop een Lonely Planet om de dingen er uit de zoeken die zij niet aanraden... Dat zijn de beste plekjes.
| |
 |
|
Het laatste nieuws |
|
Voeg een reactie toe
Voeg een tip toe
Mail ons onderweg
|
