 |
Schiphol |
 |
Ziezo allemaal,
We zijn weer thuis! En hoe! Het is een rare gewaarwording om weer in ons eigen huis te zijn en in Nederland. Het is soms alsof we nooit zijn weg geweest en ik het lijkt of de afgelopen 7 maanden een droom is geweest, waar we plotseling uit zijn wakker geworden. Maar bij bijna alles wat ik zie denk ik wel aan iets van de reis. Ik moet erg oppassen om niet de hele dag te blaten over de reis.
Dinsdag 13 maart
Het wachten neemt enorme proporties aan. Wat kan een dag toch lang duren. We zijn van ellende nog maar wat gaan winkelen om de laatste kado's voor anderen en natuurlijk voor ons zelf! Qua apparaten die ping zeggen en schijnende ronde knopjes hebben is Thailand voor mij ook een genot, en alles is zo goedkoop dat ik mijn creditcard af en toe goed moet vast houden voordat ie vanzelf door de gleuf gaat. Ik moet mezelf steeds weer herrineren dat we geen geld meer hebben, dat het potje met geld echt op is en dat er geen geheime bankrekeningen meer zijn.
's Avonds gaan we nog even langs de Silom Village waar we een heerlijk afscheidsdiner hebben genuttigd terwijl we kekn naar Thaise dansers en danseressen. De traditionele Thaise dansen zijn mooi om naar te kijken maar de muziek die er bij wordt gemaakt en voornamelijk de zang doet me iets te sterk denken aan een kat die ritueel aan een boom wordt gehangen terwijl zijn staart in de brand staat.
Woensdag 14 maart
Afscheid nemen van onze reis en geen nieuw land voor de boeg hebben is vreemd. We zijn zo gewend geraakt aan het ritme van steeds een nieuw land bezoeken, dat het raar en onwaarschijnlijk is dat we over 24 uur weer in het koude Nederland zullen aankomen. We verheugen ons natuurlijk weer om iedereen te zien en kado's uit te delen, maar zoals shakespeare al zei "Parting is such sweet sorrow". We hebben redelijk goed geslapen en de reis naar het vliegveld verloopt snel en efficient omdat ik de weg wist en dus steeds de taxichauffeur kon wijzen op een 'verkeerde' afslag die hij wilde nemen die ons weer ipv via de snelweg via de binnenstad wilde vervoeren.
Gelukkig waren we ruim op tijd op de luchthaven want de computerverbinding van Britisch Airways was plotseling deels weggevallen waardoor het inchecken met meer dan een uur werd verlengd. De chaos was compleet en we waren blij dat we in het vliegtuig zaten. Toen bleek dat we nog moesten wachten op 2 passagiers die op waren gehouden en zuchtend zagen we het uur overstaptijd in London slinken naar 25 minuten. De twee vertraagde passagiers bleken 2 mensen te zijn die we in Australië hadden ontmoet en wonder boven wonder zaten ze naast ons... Ze waren niet zo happy want door een douane-officier hadden ze de dag ervoor al hun vliegtuig gemist en ook vandaag was het weer raak. Ze hadden een dag extra moeten doorbrengen in een hotel in Bangkok omdat de douaneman een slecht humeur had en de krampachtige klokturende Engelsen eens even een lesje nederigheid wilde leren. Nadat ze hun vlucht hadden gemist weigerde de beamte in kwestie zijn naam te geven om represailles te voorkomen. Een geluk bij een ongeluk want we hadden een hoop stof om over te kletsen tijdens de 12 uur durende vlucht waardoor de tijd voorbij vloog.
Donderdag 15 maart
In london aangekomen was onze overstaptijd nog 16 minuten en de 'final boarding' voor onze vlucht was al gegeven. Ik rende vooruit om het vliegtuig desnoods eigenhandig tegen te houden en zo snel als mijn lange benen en korte adem mij toestonden rende ik vertrekhal door. Een kruising tussen een gazelle en een olifant, zo moet mijn verschijning zijn voorgekomen. Zeker toen ik de gate finaal voorbij rende en 250 meter verderop tot stilstand kwam en er achter kwam dat ik weer terug kon hollen. Sas stond inmiddels al bij de balie en keek me vragend aan. We hadden het gered en zwaar hijgend en zwetend als een rund dat het woord abbatoir net heeft zien staan stapte ik in het vliegtuig. De 15de en laatste vlucht van onze reis was binnen een uur voorbij en nerveus snelde we naar de uitgang. Onze bagage had de korte overstap niet gehaald maar werd met de eerst volgende vlucht meegezonden. En toen ging na 192 dagen de schuifdeur open en zagen we... Spandoeken, familie en vrienden die van heinde en ver waren gekomen om ons op te wachten. En kleine Isa die ons toeriep "Sas, Sas". Het was met een woord fantastisch. Wat een heerlijke tuiskomst. Aangekomen in IJsselstein wachte een brandschoon huisje ons op met mijn vader en moeder die de koffie en limburgse vlaai al klaar hadden staan. Het was zo heerlijk om weer een eigen huisje te hebben en we waren enorm blij dat we de beslissing hadden genomen om het huis aan te houden. Ook waren we natuurlijk zeer dankbaar voor Stefan die in onze afwezigheid het huis had onderhouden en bewoond, door hem was dit alles mogelijk...
Nederland is een koud, klein landje en de mensen zijn soms wat afstandelijk, maar het is ons thuis en tijdens de reis heb ik de stellige overtuiging gekregen dat Nederland en haar bewoners maar een ding hoeven te doen om dit de mooiste plek op aarde te maken. En dat is geloven dat dit de mooiste plek op aarde is, zonder "maar" en "als" of "vroeger, de overheid, enz". Wees tevreden met dit mooie land en geniet ervan zonder grenzen. Want denk er aan "Oost, West, Thuis best" en wij kunnen het weten!
Bedankt en tot ziens namens de gehele redactie van ronddewereld.com onderdeel van de Planet Media Group. | |
 |
|
Het laatste nieuws |
|
Voeg een reactie toe
Voeg een tip toe
Mail ons onderweg
|
